Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

განაჩენი

გუშინ, ჩვეული რუტინული საქმიანობისგან დაღლილი რომ ვიჯექი კაბინეტში და ახალ ღვთიურ სიმფონიაზე ვმუშაობდი, გაბრიელი შემომიფრინდა უცებ ფანჯრიდან და მყუდროება დამირღვია. სახეზე შეძრწუნებული აღშფოთება ეწერა, ხელში კი რაღაც ფურცლებს აფრიალებდა. გამიკვირდა, გაბრიელი ერთ-ერთი ყველაზე მშვიდი და გაწონასწორებულია მთელს ჩემს ანგელოზებში, ასე რომ მისი ასეთი აღელვება კარგის ნიშანი არ უნდა ყოფილიყო.

პირველი ხუთი წუთის განმავლობაში ის სიტყვას ვერ იღებდა, სამაგიეროდ ნახევარი გრაფინი წყალი დალია. ბოლოს ნერვიულად მოუკიდა სიგარეტს, გააბოლა და აღშფოთებულმა ამოიძახა:
–  არა, ხედავ ამათ, რა დღეში არიან? რეებს აკეთებენ შენი სახელით? – და ფურცლების დასტა მაგიდაზე მოიფრიალა – აი შეხედე, მარტო ბოლო წლის განმავლობაში რამდენი დამიგროვდა, აქ ის ცემეს, იქ ეს თქვეს. სადამდე მივიდნენ იცი? ვიღაც ტვინგაცხელებულმა შენი სახელით კაცი დაჭრა. ყველას პირად საქმეებში ჩავწერე ეს, ასე რომ ტყუილად აქვთ სასუფევლის იმედი.

მე არ გამკვირვებია, ცალი თვალით დავხედე მაგიდაზე დაყრილ ფურცლების დასტას. პირადი საქმეები იყო, ცოდვების სიით და საბოლოო გამწესებით. ფანჯარასთან მივედი და ედემის ლამაზ ხედს გადავხედე. ნიავმა წამომიბერა და თმებზე მომელამუნა. მერე მოვუტრიალდი და უცებ გამეცინა, ისეთი აღშფოთებით მიყურებდა, თითქოს დამნაშავე ვიყავი, მის გაბრაზებას რომ არ ვიზიარებდი.

-სად ხდება ეგ? – ერთ-ერთ საქმეში ჩავიჭყიტე – საქართველოში… ჰმ… ნუ ღელავ ჩემო გაბრიელ და ნუ გიკვირს. ამაზე უარესი ამბებიც მინახავს, ცეცხლზე დაწვები, ჯვარზე გაკვრები და ეს ყველაფერი ჩემი სახელით ხდებოდა. ასე იქნება კიდევ დიდხანს, სანამ კიდევ ერთ წარღვნას არ მოვახდენ. ეს პირადი საქმეები დამიტოვე – შევატყვე რომ რაღაცის თქმა უნდოდა და დავასწარი – და მე მივხედავ.

გაბრიელი გავიდა, თუმცა გასვლის წინ კიდევ ერთხელ შემომხედა, ამჯერად უკვე იმედიანი თვალებით, დაახლოებით ”აბა შენ იციო” ჩაილაპარაკა და მიიჯახუნა კარი. მაგიდის უჯრა გამოვაღე და მოზრდილი შტამპი ამოვიღე. წამით შევყოყმანდი, მაინც მენანებოდა ჩემი შექმნილი არსებების ასე ერთი ხელის მოქნევით გაწირვა, მაგრამ მერე გამახსენდა რამდენიმა წარსული კადრი და უყოყმანოდ მოვიქნიე ხელი.

ნახევარი საათის შემდეგ მე ისევ ჩემს სიმფონიას მივუბრუნდი, მაგიდაზე კი პირადი საქმეების დიდი დასტა იდო, ლამაზად დახარისხებული, რომელთაც გრაფაში ”დანიშნულება” დიდად ერტყა სისხლისფერი შტამპი – ”ჯოჯოხეთში”.

ამასობაში საღამომ მოაწია. ნიმფებმა საგულდაგულოდ დამბანეს, ნიკაპზე ჩამოზრდილი წვერი შემისწორეს და სანამ მასაჟს დაამთავრებდნენ ჩრდილოეთ  ფლიგელში მსახური ვაფრინე. ნორჩ ვალკირიას ბიბლიოთეკაში ვიწვევდი პრივატულ თათბირზე ვახშამთან ერთად.

ბიბლიოთეკაში შესვლისთანავე თვალში მეცა ვალკირიას დიდი რუდუნებით დახვეული წაბლისფერი დალალები, მკერდზე აფარებული ლითონის მოოქროვილი თხელი ფირფიტა და მოოქროვილივე მუხლამდე გამაშები.

სიკვდილის ღმერთი რომ არ ვიყო ამ სილამაზის დანახვაზე ნაზი გრძნობები მომაწვებოდა, ვინძლო თვალის უპეებიც დამნავოდა, მაგრამ სიბნელით და ხრწნით ამოვსებულ გონებაში სენტიმენტებს ადგილი არ დარჩენოდათ.

ვალკირია ცბიერი ღიმილით დაბალ მაგიდაზე გაშლილ სუფრასთან მივიწვიე და დახვეწილი მოძრაობით ოლიმპოს მარნებში დაყენებული ღვინო გავუწოდე.

-საბჭომ გადაწყვიტა, რომ თქვენს შემოთავაზებას დასთანხმდეს – ვთქვი მე.
-საბჭომ? – გადაიკისკისა ვალკირიამ – რა სასაცილოები ხართ.
-უბრალოდ ბრძენნი ვართ – შევეპასუხე დელიკატური ღიმილით – სწორედ ეს სიბრძე გვეუბნება, რომ თქვენ ერთერთი ყველაზე მიმზიდველი ხართ ვალკირიათა მთელ მოდგმას შორის.
-საქმეც ის არის, რომ მე ვალკირია არ ვარ.

თახვის შებრაწული ბარკალი ყელზე დამადგა. სასწრაფოდ ღვინო მოვსვი და სტუმარს მივაშტერდი.

-და ვინ ხარ?

პასუხის გაგონებაც არ მინდოდა. თუ მოკვდავი იყო და ჩემ სამფლობელოში შემოაღწია ეს იქნებოდა უდიდესი სირცხვილი ოლიმპოს ისტორიაში. დიდებული და მრისხანე ჰადესის ავტორიტეტი გაცამტვერდებოდა. ვინძლო  დიონისეს დარი ლოთბაზრების დასაცინი გავხმდარიყავი.

-არ მეტყვი ვინ ხარ? – ფიალა მაგიდაზე დავდე.
-შენი შვილი!

ამ დროს სასახლის ეზოში საზარელი კივილი ატყდა. არკოლის რაზმი საქმეს შედგომოდა.

უცბად ნორჩი ვალკირია უმწეოდ დაიკლაკნა და ხრიალი ამოუშვა. ნატიფ, თლილ თითებს ყელზე იჭერდა. თვალები ჩაუწითლდა, ტუჩის კუთხიდან ღვინის ფერმა დორბლმა გამოჟონა. როგორც ჩანს ოლიმპოელი ალქიმიკოსების მომზადებული შხამი სწრაფად მოქმედებდა.

-ეი მანდ – ვიღრიალე განწირულმა. ნორჩი ვალკირიას თავი  მეჭირა. მის  უსიცოცხლო თვალებში საკუთარ შეშლილ სახეს ვხედავდი. წყეულიმც ვიყო, უპეები დამენამა – ჰეი!!!

ბიბლიოთეკაში შავ მოსასხამიანი ნეკრომანსი შემოვიდა.

-მზად არის? – მკითხა გამყინავი სისინით.
-მზად არის.

ვალკირიას გაციებული სხეული ავიტატე და გაოგნებულ ნეკრომანსს გვერდით ჩავუარე.

ასეთებიც ხდება – ჰადესი ტიროდა. როცა ჰადესი ტირის სადღაც სისხლის წვიმა დაიწყება.

ეხლა როცა ომები ჩავლილია, ზეცასა და მიწას შორის მშვიდობა დამყარდა და საკუთარ ფიქრებთან განმარტოების დრო მომეცა, მინდა ერთადერთი ცოდვის შესახებ მოვყვე.

დიახ, ჩემი გაუჩინარების მიზეზი სისხლიანი იყო. ყოველდღიურად ასობით დასახიჩრებულ მოკვდავს და შედარებით ნაკლებ ანგელოზს ვისტუმრებდი ჩემი სახელობის მინდვრებისკენ. ზოგს წალკოტი ხვდა წილად, ზოგს ხრიოკი უდაბნოები, ყველაფერი მათ დამსახურებაზე იყო დამოკიდებული.

რაც შეეხება ჩემს ცოდვას.

ომის ატეხვიდან პირველივე კვირაში მსახურმა დილაუთენია უსიამოვნო ამბავი მაცნო, ასგარდიდან ელჩები ჩამოვიდნენო.

ასგარდი მოგეხსენებათ ოდინის ტერიტორიაა, ოდინ სკანდინავიელის. ის და მისი ვალკირიები პრეტენზიას აცხადებენ ომში დაცემულთა სულების მართვაზე, მე კი არ მსურს ამდენი ახალი ხორცი მათ გადავულოცო. მოკლედ, შიდაზეციური ინტრიგების ამბავია.

ერთი სიტყვით, ასგარდიდან სამი ვალკირია იყო ჩამოსული. წინასწარ ვიცოდი, ოდინის უსტარს მომახლიდნენ და მთხოვდნენ უკვე დაბიავებული სულები მათთვის გადამეცა. მათთან დიალოგი ძნელია, სავსე ძუძუებს ათამაშებენ და შებუმბულ ფრთებს აფართხუნებენ მუქარის ნიშნად. ერთი პირობა ვიფიქრე კონსტაბელებს მივუქსევ, როგორც მოსულან ისე წავლენ მეთქი, მაგრამ იმ დღესვე არანაკლებ უსიამოვნო შეხვედრა მქონდა იბერიელტა ემისართან, რომელიც 100 000 გაურკვეველი სულის სამოთხეში გაშვებას შუამდგომლობდა.  ”წმინდანად შერაცხვის ცირკულარის” მიხედვით მისი მოთხოვნა სამართლიანი იყო, ერთ წინააღმდეგობას თუ არ ჩავთვლით, დასახელებული რაოდენობის სულის ანკეტა ვერ წარმომიდგინა. მიმტკიცებდა, საკანცელარიო პრობლემააო. ეტყობა ჰადესის მინდვრები იბერია ჰგონია!

მოკლედ. მივიღე ვალკირიები, იბერიელთა ემისართან შეხვედრა კი გადავდე.

ზონზროხა, ბინძურ დედაკაცებს ველოდებოდი, ეგეთებიც აღმოჩნდნენ, ერთს თუ არ ჩავთვლით, შედარებით ნორჩი და შენახული იყო. სავარძლები ისე გავუნაწილე ნორჩი ჩემს პირდაპირ აღმოჩნდა. ტრადიციის თანახმად წინამძღოლის როლიც მას უნდა ეტვირთა.

მოულოდნელად საუბარი მშვიდი და კონსტრუქციული აღმოჩნდა. ნორჩი ვალკირია პრეტენზიას არ აცხადებდა აქამდე მიღებულ – დაბინავებულ სულებზე, თუმცა მოითხოვდა დაუყონებლივ გაგვეფორმებინა ხელშეკრულება, რომლის ძალაში შესვლისთანავე ბრძოლის ველზე მონოპოლიას კვლავ ოდინის სამეფო იღებდა.

ტვინში მოწოლილ თბილ სისხლს ვეღარ ვუძალიანდებოდი. ვალკირიას ნორჩი, შეურყვნელი ძუძუები მხედველობას მიბინდავდა, აზრებს მირევდა, ხელის კანკალით მოვსვი ღვინო ფიალიდან და მოსაფიქრებლად ერთ დღიანი ვადა მოვითხოვე.

ნორჩი ვალკირია შეიშმუშნა. მათთან ჩრდილოეთში ფიქრი მიღებული არ არის. მათი გადაწყვეტილება წამიერი გაფიქრების შედეგია. ჩვენ, ოლიმპოელებს კი ბევრი ფიქრი და საკითის ყველა მხრიდან აწონვა გვიყვარს. ჩანს ნორჩმა ვალკირიამ მშვენივრად იცოდა ჩვენი ჩვეულების შესახებ და ბოლოს დამთანხმდა.  ამირბარი ვიხმე და სტუმრები სასახლის ჩრდილოეთ ფლიგელში, საუკეთესო აპარტამენტებში დასაბინავებლად გავისტუმრე.

როგორც კი ვალკირიებმა დამტოვეს მსახურს სამთა სამსჯავროს უბრძნესი წევრი, მწითური არკოლი მოვაყვანინე. მსაჯულთან თათბირმა საკმაო ხანს გასტანა. მოწოდებით მორალისტი არკოლი  ჯიუტობდა, მაგრამ კომბინაციის შედეგი რომ გაანალიზა ფარ-ხმალი დაყარა.

-კეთილი, მაშინ სტიქსის სანაპიროდან სიკვდილის ანგელოზების რაზმს ვიხმობ – თქვა არკოლმა

(გაგრძელება იქნება)

გამარჯობა ჩემო შექმნილი და შემდეგ ჩემს მიერვე განადგურებული სამყაროს გადარჩენილო მკვიდრნო, ანუ ა.დ.ა.მ.-ის შემდგომო, თუმცა დაუაპგრეიდებელო მოდელებო. ალბათ თქვენამდე გადმოცემით მოაღწევდა ის ამბები, რაც თქვენს დაბადებამდე დიდი ხნით ადრე მოხდა და რის გამოც ხართ ახლა ასე, როგორც ხართ. მაგრამ მოდი, მაინც მოგიყვებით ამ ყველაფერს, მოკლედ.

Reborned natureთავიდან შევქმენი ცა და მიწა, ბლა ბლა ბლა, ეს ყველაფერი თქვენ ჩემზე კარგად მოგეხსენებათ, ვინაიდან და რადგან ბევრ სხვადასხვა სისქის და ავტორის მქონე წიგნში გიწერიათ, მე კი ნელ-ნელა მავიწყდება. თავიდან ამ ყველაფერს გასართობი სახე ჰქონდა, მე და ჩემი უმცროსი შვილი საღამოობით ვერთობოდით ხოლმე ახალი სამყაროთი, როდესაც ოლიმპოს სხდომებიდან დაღლილი ვბრუნდებოდი სახლში. ყველაფერი მაშინ გართულდა, როდესაც ჩემი ერთ-ერთი კიბერ-არსება ა.დ.ა.მ.-ი, უფრო სწორად კი მისი საცდელი მოდელი, ჩავუშვი ამ ზემოთხსენებულ გარემოში და რათა მას შეძლებოდა თვითრეპროდუქცია, ამისათვის ასევე საცდელი აპარატი – ე.ვ.ა. შევქმენი და ასე ვთქვათ ”გვერდით მივუსვი”. თავიდან ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ არ მოხდა რაღაც სისტემური შეცდომა ა.დ.ა.მ.-ის ცენტრალურ პროცესორში (ამ საკითხზე ვმუშაობ უკვე კარგა ხანია და იმედია მალე ახალი შედეგებით გაგახარებთ) და აპარატი კონტროლიდან გამოვიდა. მან მალევე დაივიწყა ის ფაქტი, რომ ჩემი შექმნილი იყო და ათასგვარი დესტრუქციული სისულელის ჩადენას მიჰყო ხელი, რამაც მაიძულა, რომ ყველაფერი გადამეტვირთა.

და ზუსტად მაშინ გაჩნდით თქვენ, ა.დ.ა.მ.-ის განულებული მეხსიერებიდან. თქვენდა საბედნიეროდ თქვენ მე არ გახსოვართ, ანუ ჩემდა საბედნიეროდ პირველადი ფატალური დასასრული გამორიცხულია, თქვენ ვეღარასოდეს შეძლებთ ჩემთან გათანაბრებას შესაძლებლობებით, ან თუნდაც ამბიციებით (შესაბამისი პროგრამული ცვლილებების შედეგად). სამაგიეროდ თქვენი ცხოვრება უფრო მშვიდი და ლამაზი გახდა,  ნაკლები ტვინი განაპირობებს ნაკლებ მოთხოვნილებას, რომლის დაკმაყოფილებაც თქვენ უკვე თავისუფლად შეგიძლიათ. ასე რომ ამ ყველა ზემოთხსენებული ცვლილების შემდეგ მე გადავწყვიტე, რომ მომეცა თქვენთვის მეორე შანსი და დამესახლებინეთ ისევ იქ, ჩემი სამყაროს ძველ მოდელში. თუმცა ნუ ნერვიულობთ, მასზე განუწყვეტლივ მიდის მუშაობა და უკანასკნელ განახლებებს თქვენ ყოველთვის პირველები შეიტყობთ. მანამდე კი იცხოვრეთ ბედნიერად და რაც მთავარია – სისულელეების გარეშე. ავე.

აპოკალიფსი

ნუ გეშინიათ, ჩემო ქმნილებანო, უბადრუკნო და არაფრის მაქნისნო, მოლაპარაკენო თუ უტყვნო. ყველას მოგმართავთ თქვენ მე, თქვენი შემქმნელი და შემოქმედი.

ბევრი ღვთჳური წუთი ვიფიქრე თუ  ცოტა, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ სამყაროს ეს ვერსიაც არ ვარგა, არაფერში არ შეიძლება მისი გამოყენება და ესქპონატადაც, რომ დავფიქრდეთ, არ გამოდგება, ნი ტო შტო ჰადესის სიმახინჯეების მუზეუმს შეგწიროთ, ან სულაც ჯოჯოხეთში გაგამგზავროთ და მთელი თქვენი სიამაყე და სამყაროს ცენტრობა ერთ წამში დავანგრიო და ვაქციო არაფრად, ერთ რიგით ღირსშესანიშნაობად ლუცის ბარში.

მოკლედ, მოდი ვიზამ ასე, მთელი სამყაროს განადგურება მენანება მაინც, ასეთი ლანდშაფტები გავაკეთე, ასეთი შესანიშთავი ტბები, ზღვები… თევზებს და რაღაც მსგავს ფინტიკლუშკებს დავტოვებ ზღვებში, ხმელეთიდან ვიშე ტრავი ი შუმნეე ვადი ვინაცაა, მაგათ მოვქესტავ, ჩემ ბიჭს კიდევ ვეტყვი, რომ გაქრნენ, ერთ პატარა აფეთქებას მოვაწყობ და ”ვაიმე, იცი რა მოხდა ჯიზიკ, ჩვენ გაკეთებულ სამყაროს მეტეორიტი დაეცა და შენი საყვარელი დინოზავრიკები დახოცა”. ნუ, ტირილით რომ არ გასკდეს, ხომ ვიცი მაგის ხასიათი, დედამისივით ჯიუტია (ეჰ, კიდევ ერთხელ, ლუცი…), ავდგები და პატარ-პატარა ხვლიკებს დავუტოვებ, დინოზავრებია, ოღონდ პატარები-თქო, ვეტყვი.

მაგრამ მარტო თამაშშიც ხომ არაა საქმე, ბარემ ”ა.დ.ა.მ.” -ის საცდელ ვარიანტსაც ავამუშავებ და მასზე ვაწარმოებ დაკვირვებებს, თუ გძეტა ერთ კვირაში ყველაფერი არ დაიქრეშა, მაშინ მეორე პროექსტს – ”ე.ვ.ა.” -სად ავამუშავებ. (დაწვრილებით ამ პროექტებს ა.დ.ა.მ. და ე.ვ.ა. შეგიძლიათ გაეცნოთ შესაბამის ლინკებზე). მართალია ამის მერე მციდერი მოდიფიკაციები ჩავატარე, მაგრამ ჯერ ყველაფერი გამოცდის რეჟიმშია.

ასე რომ ცოტა ხანში ყველაფერი შეიცვლება… ემზადეთ ”ა.დ.ა.მ.” -ის შემდგომო მოდელებო…

ჩემი ახალი ქმნილება

Marihuana, originally uploaded by broken_birdie.

მაშ ასე, ბატონებო და ქალბატონებო, დიდებო და პატარებო (18 წლამდე ღლაპები ნუ წაიკითხავთ), ადამიანებოდა და არამარტო. წარმოგიდგენთ ჩემს უახლეს ქმნილებას, რომლის შექმნაზეც დიდი შრომა დავხარჯე, მაგრამ მგონი შედეგმა გაამართლა.

ჯერ კიდევ ორი ზეციური წლის წინ ჩამჩიჩინებდა ჩემი მთავარანგელოზი, სულ ამ ბოსტნეულს და ხილს რომ ქმნი, ერთი ისეთი რამეც გააკეთე, სხვანაირი გამოყენების წესი რომ ჰქონდესო, მეც სულ ვპირდებოდი – კი, აი დღეს არა და ხვალ, ხვალ არა და ზეგ-თქო, მაგრამ გუშინ რაღაც აღმაფრენა მეწვია, შექმნის მუღამზე მოვედი, თანაც დიდი ხანია უკვე ახალი არაფერი დამიმატებია ჩემი სამყაროსთვის… ჰოდა ესეც ბალახი, რომელიც სხვა თუ არაფერი ლამაზია, მართალია კეთებისას ცოტაოდენი ღვთიური ჩაი გადამესხა ესკიზზე, რომლითაც დაღლილი როცა ვარ და არაფერზე ფიქრის თავი არ მაქვს, მაშინ ვისვენებ და მუზების მოხმობაში მეხმარება ხოლმე, მაგრამ ეგ არაფერი, ეს დამატებით თვისებებს შესძენს ამ ბალახს და იმედია ადამიანები მალე აღმოაჩენენ მის ამ ”ღვთიურ” თვისებებს. თუ ვერ აღმოაჩენენ და თავად იდარდონ, მე ჩემი ჩაი კი მაქვს 😀

Jesus Is Alive

Jesus Is Alive / God Isn’t Real, originally uploaded by Keats Cybrid.

ამ სურათს რომ უყურებთ, კი ნუ იმასიზამთ ახლა მთლად, აი ნახეთო, რა ამბავშიაო… მთვრალი ვიყავი ცოტა არ იყოს აქ და სადღაც დავბოდიალობდი, ზუსტად არ მახსოვს, მგონი ჯოჯოხეთშიც ვიყავი, ზევსსაც ავუარე…არა, არა, ზევსს თავიდან ავუარე, მერე შუალედი წაშლილია მეხსიერებიდან და ბოლოს დილით გამაღვიძა თავის ტკივილმა.

არა რა, არ შეიძლება ასე.

%d bloggers like this: