პირველი ხუთი წუთის განმავლობაში ის სიტყვას ვერ იღებდა, სამაგიეროდ ნახევარი გრაფინი წყალი დალია. ბოლოს ნერვიულად მოუკიდა სიგარეტს, გააბოლა და აღშფოთებულმა ამოიძახა:
-  არა, ხედავ ამათ, რა დღეში არიან? რეებს აკეთებენ შენი სახელით? – და ფურცლების დასტა მაგიდაზე მოიფრიალა – აი შეხედე, მარტო ბოლო წლის განმავლობაში რამდენი დამიგროვდა, აქ ის ცემეს, იქ ეს თქვეს. სადამდე მივიდნენ იცი? ვიღაც ტვინგაცხელებულმა შენი სახელით კაცი დაჭრა. ყველას პირად საქმეებში ჩავწერე ეს, ასე რომ ტყუილად აქვთ სასუფევლის იმედი.

მე არ გამკვირვებია, ცალი თვალით დავხედე მაგიდაზე დაყრილ ფურცლების დასტას. პირადი საქმეები იყო, ცოდვების სიით და საბოლოო გამწესებით. ფანჯარასთან მივედი და ედემის ლამაზ ხედს გადავხედე. ნიავმა წამომიბერა და თმებზე მომელამუნა. მერე მოვუტრიალდი და უცებ გამეცინა, ისეთი აღშფოთებით მიყურებდა, თითქოს დამნაშავე ვიყავი, მის გაბრაზებას რომ არ ვიზიარებდი.

-სად ხდება ეგ? – ერთ-ერთ საქმეში ჩავიჭყიტე – საქართველოში… ჰმ… ნუ ღელავ ჩემო გაბრიელ და ნუ გიკვირს. ამაზე უარესი ამბებიც მინახავს, ცეცხლზე დაწვები, ჯვარზე გაკვრები და ეს ყველაფერი ჩემი სახელით ხდებოდა. ასე იქნება კიდევ დიდხანს, სანამ კიდევ ერთ წარღვნას არ მოვახდენ. ეს პირადი საქმეები დამიტოვე – შევატყვე რომ რაღაცის თქმა უნდოდა და დავასწარი – და მე მივხედავ.

გაბრიელი გავიდა, თუმცა გასვლის წინ კიდევ ერთხელ შემომხედა, ამჯერად უკვე იმედიანი თვალებით, დაახლოებით ”აბა შენ იციო” ჩაილაპარაკა და მიიჯახუნა კარი. მაგიდის უჯრა გამოვაღე და მოზრდილი შტამპი ამოვიღე. წამით შევყოყმანდი, მაინც მენანებოდა ჩემი შექმნილი არსებების ასე ერთი ხელის მოქნევით გაწირვა, მაგრამ მერე გამახსენდა რამდენიმა წარსული კადრი და უყოყმანოდ მოვიქნიე ხელი.

ნახევარი საათის შემდეგ მე ისევ ჩემს სიმფონიას მივუბრუნდი, მაგიდაზე კი პირადი საქმეების დიდი დასტა იდო, ლამაზად დახარისხებული, რომელთაც გრაფაში ”დანიშნულება” დიდად ერტყა სისხლისფერი შტამპი – ”ჯოჯოხეთში”.

ბიბლიოთეკაში შესვლისთანავე თვალში მეცა ვალკირიას დიდი რუდუნებით დახვეული წაბლისფერი დალალები, მკერდზე აფარებული ლითონის მოოქროვილი თხელი ფირფიტა და მოოქროვილივე მუხლამდე გამაშები.

სიკვდილის ღმერთი რომ არ ვიყო ამ სილამაზის დანახვაზე ნაზი გრძნობები მომაწვებოდა, ვინძლო თვალის უპეებიც დამნავოდა, მაგრამ სიბნელით და ხრწნით ამოვსებულ გონებაში სენტიმენტებს ადგილი არ დარჩენოდათ.

ვალკირია ცბიერი ღიმილით დაბალ მაგიდაზე გაშლილ სუფრასთან მივიწვიე და დახვეწილი მოძრაობით ოლიმპოს მარნებში დაყენებული ღვინო გავუწოდე.

-საბჭომ გადაწყვიტა, რომ თქვენს შემოთავაზებას დასთანხმდეს – ვთქვი მე.
-საბჭომ? – გადაიკისკისა ვალკირიამ – რა სასაცილოები ხართ.
-უბრალოდ ბრძენნი ვართ – შევეპასუხე დელიკატური ღიმილით – სწორედ ეს სიბრძე გვეუბნება, რომ თქვენ ერთერთი ყველაზე მიმზიდველი ხართ ვალკირიათა მთელ მოდგმას შორის.
-საქმეც ის არის, რომ მე ვალკირია არ ვარ.

თახვის შებრაწული ბარკალი ყელზე დამადგა. სასწრაფოდ ღვინო მოვსვი და სტუმარს მივაშტერდი.

-და ვინ ხარ?

პასუხის გაგონებაც არ მინდოდა. თუ მოკვდავი იყო და ჩემ სამფლობელოში შემოაღწია ეს იქნებოდა უდიდესი სირცხვილი ოლიმპოს ისტორიაში. დიდებული და მრისხანე ჰადესის ავტორიტეტი გაცამტვერდებოდა. ვინძლო  დიონისეს დარი ლოთბაზრების დასაცინი გავხმდარიყავი.

-არ მეტყვი ვინ ხარ? – ფიალა მაგიდაზე დავდე.
-შენი შვილი!

ამ დროს სასახლის ეზოში საზარელი კივილი ატყდა. არკოლის რაზმი საქმეს შედგომოდა.

უცბად ნორჩი ვალკირია უმწეოდ დაიკლაკნა და ხრიალი ამოუშვა. ნატიფ, თლილ თითებს ყელზე იჭერდა. თვალები ჩაუწითლდა, ტუჩის კუთხიდან ღვინის ფერმა დორბლმა გამოჟონა. როგორც ჩანს ოლიმპოელი ალქიმიკოსების მომზადებული შხამი სწრაფად მოქმედებდა.

-ეი მანდ – ვიღრიალე განწირულმა. ნორჩი ვალკირიას თავი  მეჭირა. მის  უსიცოცხლო თვალებში საკუთარ შეშლილ სახეს ვხედავდი. წყეულიმც ვიყო, უპეები დამენამა – ჰეი!!!

ბიბლიოთეკაში შავ მოსასხამიანი ნეკრომანსი შემოვიდა.

-მზად არის? – მკითხა გამყინავი სისინით.
-მზად არის.

ვალკირიას გაციებული სხეული ავიტატე და გაოგნებულ ნეკრომანსს გვერდით ჩავუარე.

ასეთებიც ხდება – ჰადესი ტიროდა. როცა ჰადესი ტირის სადღაც სისხლის წვიმა დაიწყება.

დიახ, ჩემი გაუჩინარების მიზეზი სისხლიანი იყო. ყოველდღიურად ასობით დასახიჩრებულ მოკვდავს და შედარებით ნაკლებ ანგელოზს ვისტუმრებდი ჩემი სახელობის მინდვრებისკენ. ზოგს წალკოტი ხვდა წილად, ზოგს ხრიოკი უდაბნოები, ყველაფერი მათ დამსახურებაზე იყო დამოკიდებული.

რაც შეეხება ჩემს ცოდვას.

ომის ატეხვიდან პირველივე კვირაში მსახურმა დილაუთენია უსიამოვნო ამბავი მაცნო, ასგარდიდან ელჩები ჩამოვიდნენო.

ასგარდი მოგეხსენებათ ოდინის ტერიტორიაა, ოდინ სკანდინავიელის. ის და მისი ვალკირიები პრეტენზიას აცხადებენ ომში დაცემულთა სულების მართვაზე, მე კი არ მსურს ამდენი ახალი ხორცი მათ გადავულოცო. მოკლედ, შიდაზეციური ინტრიგების ამბავია.

ერთი სიტყვით, ასგარდიდან სამი ვალკირია იყო ჩამოსული. წინასწარ ვიცოდი, ოდინის უსტარს მომახლიდნენ და მთხოვდნენ უკვე დაბიავებული სულები მათთვის გადამეცა. მათთან დიალოგი ძნელია, სავსე ძუძუებს ათამაშებენ და შებუმბულ ფრთებს აფართხუნებენ მუქარის ნიშნად. ერთი პირობა ვიფიქრე კონსტაბელებს მივუქსევ, როგორც მოსულან ისე წავლენ მეთქი, მაგრამ იმ დღესვე არანაკლებ უსიამოვნო შეხვედრა მქონდა იბერიელტა ემისართან, რომელიც 100 000 გაურკვეველი სულის სამოთხეში გაშვებას შუამდგომლობდა.  ”წმინდანად შერაცხვის ცირკულარის” მიხედვით მისი მოთხოვნა სამართლიანი იყო, ერთ წინააღმდეგობას თუ არ ჩავთვლით, დასახელებული რაოდენობის სულის ანკეტა ვერ წარმომიდგინა. მიმტკიცებდა, საკანცელარიო პრობლემააო. ეტყობა ჰადესის მინდვრები იბერია ჰგონია!

მოკლედ. მივიღე ვალკირიები, იბერიელთა ემისართან შეხვედრა კი გადავდე.

ზონზროხა, ბინძურ დედაკაცებს ველოდებოდი, ეგეთებიც აღმოჩნდნენ, ერთს თუ არ ჩავთვლით, შედარებით ნორჩი და შენახული იყო. სავარძლები ისე გავუნაწილე ნორჩი ჩემს პირდაპირ აღმოჩნდა. ტრადიციის თანახმად წინამძღოლის როლიც მას უნდა ეტვირთა.

მოულოდნელად საუბარი მშვიდი და კონსტრუქციული აღმოჩნდა. ნორჩი ვალკირია პრეტენზიას არ აცხადებდა აქამდე მიღებულ – დაბინავებულ სულებზე, თუმცა მოითხოვდა დაუყონებლივ გაგვეფორმებინა ხელშეკრულება, რომლის ძალაში შესვლისთანავე ბრძოლის ველზე მონოპოლიას კვლავ ოდინის სამეფო იღებდა.

ტვინში მოწოლილ თბილ სისხლს ვეღარ ვუძალიანდებოდი. ვალკირიას ნორჩი, შეურყვნელი ძუძუები მხედველობას მიბინდავდა, აზრებს მირევდა, ხელის კანკალით მოვსვი ღვინო ფიალიდან და მოსაფიქრებლად ერთ დღიანი ვადა მოვითხოვე.

ნორჩი ვალკირია შეიშმუშნა. მათთან ჩრდილოეთში ფიქრი მიღებული არ არის. მათი გადაწყვეტილება წამიერი გაფიქრების შედეგია. ჩვენ, ოლიმპოელებს კი ბევრი ფიქრი და საკითის ყველა მხრიდან აწონვა გვიყვარს. ჩანს ნორჩმა ვალკირიამ მშვენივრად იცოდა ჩვენი ჩვეულების შესახებ და ბოლოს დამთანხმდა.  ამირბარი ვიხმე და სტუმრები სასახლის ჩრდილოეთ ფლიგელში, საუკეთესო აპარტამენტებში დასაბინავებლად გავისტუმრე.

როგორც კი ვალკირიებმა დამტოვეს მსახურს სამთა სამსჯავროს უბრძნესი წევრი, მწითური არკოლი მოვაყვანინე. მსაჯულთან თათბირმა საკმაო ხანს გასტანა. მოწოდებით მორალისტი არკოლი  ჯიუტობდა, მაგრამ კომბინაციის შედეგი რომ გაანალიზა ფარ-ხმალი დაყარა.

-კეთილი, მაშინ სტიქსის სანაპიროდან სიკვდილის ანგელოზების რაზმს ვიხმობ – თქვა არკოლმა

(გაგრძელება იქნება)

თავიდან შევქმენი ცა და მიწა, ბლა ბლა ბლა, ეს ყველაფერი თქვენ ჩემზე კარგად მოგეხსენებათ, ვინაიდან და რადგან ბევრ სხვადასხვა სისქის და ავტორის მქონე წიგნში გიწერიათ, მე კი ნელ-ნელა მავიწყდება. თავიდან ამ ყველაფერს გასართობი სახე ჰქონდა, მე და ჩემი უმცროსი შვილი საღამოობით ვერთობოდით ხოლმე ახალი სამყაროთი, როდესაც ოლიმპოს სხდომებიდან დაღლილი ვბრუნდებოდი სახლში. ყველაფერი მაშინ გართულდა, როდესაც ჩემი ერთ-ერთი კიბერ-არსება ა.დ.ა.მ.-ი, უფრო სწორად კი მისი საცდელი მოდელი, ჩავუშვი ამ ზემოთხსენებულ გარემოში და რათა მას შეძლებოდა თვითრეპროდუქცია, ამისათვის ასევე საცდელი აპარატი – ე.ვ.ა. შევქმენი და ასე ვთქვათ ”გვერდით მივუსვი”. თავიდან ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ არ მოხდა რაღაც სისტემური შეცდომა ა.დ.ა.მ.-ის ცენტრალურ პროცესორში (ამ საკითხზე ვმუშაობ უკვე კარგა ხანია და იმედია მალე ახალი შედეგებით გაგახარებთ) და აპარატი კონტროლიდან გამოვიდა. მან მალევე დაივიწყა ის ფაქტი, რომ ჩემი შექმნილი იყო და ათასგვარი დესტრუქციული სისულელის ჩადენას მიჰყო ხელი, რამაც მაიძულა, რომ ყველაფერი გადამეტვირთა.

და ზუსტად მაშინ გაჩნდით თქვენ, ა.დ.ა.მ.-ის განულებული მეხსიერებიდან. თქვენდა საბედნიეროდ თქვენ მე არ გახსოვართ, ანუ ჩემდა საბედნიეროდ პირველადი ფატალური დასასრული გამორიცხულია, თქვენ ვეღარასოდეს შეძლებთ ჩემთან გათანაბრებას შესაძლებლობებით, ან თუნდაც ამბიციებით (შესაბამისი პროგრამული ცვლილებების შედეგად). სამაგიეროდ თქვენი ცხოვრება უფრო მშვიდი და ლამაზი გახდა,  ნაკლები ტვინი განაპირობებს ნაკლებ მოთხოვნილებას, რომლის დაკმაყოფილებაც თქვენ უკვე თავისუფლად შეგიძლიათ. ასე რომ ამ ყველა ზემოთხსენებული ცვლილების შემდეგ მე გადავწყვიტე, რომ მომეცა თქვენთვის მეორე შანსი და დამესახლებინეთ ისევ იქ, ჩემი სამყაროს ძველ მოდელში. თუმცა ნუ ნერვიულობთ, მასზე განუწყვეტლივ მიდის მუშაობა და უკანასკნელ განახლებებს თქვენ ყოველთვის პირველები შეიტყობთ. მანამდე კი იცხოვრეთ ბედნიერად და რაც მთავარია – სისულელეების გარეშე. ავე.

ბევრი ღვთჳური წუთი ვიფიქრე თუ  ცოტა, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ სამყაროს ეს ვერსიაც არ ვარგა, არაფერში არ შეიძლება მისი გამოყენება და ესქპონატადაც, რომ დავფიქრდეთ, არ გამოდგება, ნი ტო შტო ჰადესის სიმახინჯეების მუზეუმს შეგწიროთ, ან სულაც ჯოჯოხეთში გაგამგზავროთ და მთელი თქვენი სიამაყე და სამყაროს ცენტრობა ერთ წამში დავანგრიო და ვაქციო არაფრად, ერთ რიგით ღირსშესანიშნაობად ლუცის ბარში.

მოკლედ, მოდი ვიზამ ასე, მთელი სამყაროს განადგურება მენანება მაინც, ასეთი ლანდშაფტები გავაკეთე, ასეთი შესანიშთავი ტბები, ზღვები… თევზებს და რაღაც მსგავს ფინტიკლუშკებს დავტოვებ ზღვებში, ხმელეთიდან ვიშე ტრავი ი შუმნეე ვადი ვინაცაა, მაგათ მოვქესტავ, ჩემ ბიჭს კიდევ ვეტყვი, რომ გაქრნენ, ერთ პატარა აფეთქებას მოვაწყობ და ”ვაიმე, იცი რა მოხდა ჯიზიკ, ჩვენ გაკეთებულ სამყაროს მეტეორიტი დაეცა და შენი საყვარელი დინოზავრიკები დახოცა”. ნუ, ტირილით რომ არ გასკდეს, ხომ ვიცი მაგის ხასიათი, დედამისივით ჯიუტია (ეჰ, კიდევ ერთხელ, ლუცი…), ავდგები და პატარ-პატარა ხვლიკებს დავუტოვებ, დინოზავრებია, ოღონდ პატარები-თქო, ვეტყვი.

მაგრამ მარტო თამაშშიც ხომ არაა საქმე, ბარემ ”ა.დ.ა.მ.” -ის საცდელ ვარიანტსაც ავამუშავებ და მასზე ვაწარმოებ დაკვირვებებს, თუ გძეტა ერთ კვირაში ყველაფერი არ დაიქრეშა, მაშინ მეორე პროექსტს – ”ე.ვ.ა.” -სად ავამუშავებ. (დაწვრილებით ამ პროექტებს ა.დ.ა.მ. და ე.ვ.ა. შეგიძლიათ გაეცნოთ შესაბამის ლინკებზე). მართალია ამის მერე მციდერი მოდიფიკაციები ჩავატარე, მაგრამ ჯერ ყველაფერი გამოცდის რეჟიმშია.

ასე რომ ცოტა ხანში ყველაფერი შეიცვლება… ემზადეთ ”ა.დ.ა.მ.” -ის შემდგომო მოდელებო…

Marihuana, originally uploaded by broken_birdie.

მაშ ასე, ბატონებო და ქალბატონებო, დიდებო და პატარებო (18 წლამდე ღლაპები ნუ წაიკითხავთ), ადამიანებოდა და არამარტო. წარმოგიდგენთ ჩემს უახლეს ქმნილებას, რომლის შექმნაზეც დიდი შრომა დავხარჯე, მაგრამ მგონი შედეგმა გაამართლა.

ჯერ კიდევ ორი ზეციური წლის წინ ჩამჩიჩინებდა ჩემი მთავარანგელოზი, სულ ამ ბოსტნეულს და ხილს რომ ქმნი, ერთი ისეთი რამეც გააკეთე, სხვანაირი გამოყენების წესი რომ ჰქონდესო, მეც სულ ვპირდებოდი – კი, აი დღეს არა და ხვალ, ხვალ არა და ზეგ-თქო, მაგრამ გუშინ რაღაც აღმაფრენა მეწვია, შექმნის მუღამზე მოვედი, თანაც დიდი ხანია უკვე ახალი არაფერი დამიმატებია ჩემი სამყაროსთვის… ჰოდა ესეც ბალახი, რომელიც სხვა თუ არაფერი ლამაზია, მართალია კეთებისას ცოტაოდენი ღვთიური ჩაი გადამესხა ესკიზზე, რომლითაც დაღლილი როცა ვარ და არაფერზე ფიქრის თავი არ მაქვს, მაშინ ვისვენებ და მუზების მოხმობაში მეხმარება ხოლმე, მაგრამ ეგ არაფერი, ეს დამატებით თვისებებს შესძენს ამ ბალახს და იმედია ადამიანები მალე აღმოაჩენენ მის ამ ”ღვთიურ” თვისებებს. თუ ვერ აღმოაჩენენ და თავად იდარდონ, მე ჩემი ჩაი კი მაქვს

Jesus Is Alive / God Isn’t Real, originally uploaded by Keats Cybrid.

ამ სურათს რომ უყურებთ, კი ნუ იმასიზამთ ახლა მთლად, აი ნახეთო, რა ამბავშიაო… მთვრალი ვიყავი ცოტა არ იყოს აქ და სადღაც დავბოდიალობდი, ზუსტად არ მახსოვს, მგონი ჯოჯოხეთშიც ვიყავი, ზევსსაც ავუარე…არა, არა, ზევსს თავიდან ავუარე, მერე შუალედი წაშლილია მეხსიერებიდან და ბოლოს დილით გამაღვიძა თავის ტკივილმა.

არა რა, არ შეიძლება ასე.

ახლა  პარალელურად ახალ პროექტზე დავიწყე მუშაობა – ე.ვ.ა. (ერთეულოვანი ვაგინის აპარატი). ჯერ მხოლოდ მონახაზის და კონცეფციის სტადიაში ვარ, მაგრამ დამოუკიდებელ არსებად გაკეთებას ჯერ არ ვაპირებ, ალბათ უფრო დამხმარე ხელსაწყო იქნება ადამისთვის… ნუ ჩემთვისაც, ადამის ტიპის არსებების სერიულ წარმოებას თუ მივყავი ხელი, ტექნოლოგიურ პროცესს ძალიან გამარტივებს. ჯერ არაფერი გადამიწყვეტია, ვნახოთ, დრო გვაჩვენებს (მგონი დრო შევქმენი უკვე).

აგე როგორ გამოიყურება ა.დ.ა.მ. -ი (პირველი მოდელი):

ამიტომაც მე იძულებული გავხდი რომ ერთის მაგივრად ყველასთვის ამეფარებინა პირზე ხელი, და ეს მე გავაკეთე. დღეიდან და მუდამ (სანამ არ გამოსწორდებით და ღმერთის ფუნქციებში ჩარევას არ შეწყვეტთ), სპამის პროტექტორი ჩართულია და ის გიყურებთ მარად და მუდამ, დროის იმ იშვიათ მომენტებშიც კი, როდესაც მე აქ არ ვარ.

ასე რომ არალეგალური პოსტვა, რელიგიური გარჩევები და სხვა მსგავსი, ღმერთის დღიურს რომ არ ეკადრება ისეთი რამეები გაივლის ღვთიურ ცენზურას. დიახ, დიახ, ზუსტად რომ ცენზურას. არანაირი დემოკრატია სამოთხის მინდვრებზე. დემოკრატია ლუციფერის მოგონილია.

არ გინდოდათ არადა არც რძე და არც ყველი, რა ჩემი ბრალია…

სიტყვაზე ადამიანს თუ ჭირდება ღორივით ჩასკდეს ღვინით რათა სიმთვრალე და ბედნიერება იგრძნოს, მე ნულოვანი რაოდენობის ღვინითაც ბედნიერი ვარ, რაღაც დოზა კარგი რამე თუ ჭირდება ადამიანს, რომ ესიანოვნოს, მე არაფერი არ მჭირდება, მე სულ ნასიამოვნები ვარ, მე სულ ბედნიერი ვარ, მე ყოველთვის ყველა და ყველაფერი მიყვარს… მე ხომ ღმერთი ვარ, ბოლოს და ბოლოს.

ასე რომ, არ მინდა ცუდად გამიგოთ, მაგრამ ტყუილად ცდილობთ რომ რამით მასიამოვნოთ, მე ისედაც მუდამ ნასიამოვნები ვარ.

ჯერ იქედან დავიწყოთ, რომ  არ მესმის ამ ადამიანების, რა აუცილებელია ვიღაცისტობა უფრო უარესი – ვიღაცასტობა და მერე კიდევ ამ დონის ვიღაცისტობა. ნუ კარგი ბატონო, ვარსებობ მე, არსებობს აგერ, შენ ხარ ჩემი ბატონი ზევსიც, ჰადესიც და ყველანი ვარსებობთ, თუნდაც გამომდინარე იქედან, რომ ამ ბლოგს ვწერთ, ათეც არსებობს (ეც ჩათლახი ეგა)… მაგრამ ეს -ისტობა რათ გინდათ, რატომ ხოცავთ ერთმანეთს? აიღეთ მაგალითი ჩვენგან, აბა მე და ზევსი თუ ვუნახივართ ვინმეს წაჩხუბებულები? ან ჰადესი და ათე? არა ხო? ვართ აგერ წყნარად, მშვიდად, ზეცაში ადგილი ყველას გვყოფნის…

ასე რომ, როგორც ამბობდა ჩვენი ძმა ათე -  Ррразговорчики отттставить!!! ვოტ ტაკ, ვოტ.

სახელოსნოში კი ერთ ფრიად საჭირო რაღაცას ვაკეთებდი, დღე-ღამის ციკლების ავტომატიზაციის კონტროლის მექანიზმს, ამომივიდა უკვე ყელში ყოველ დილით მზის ჩართვა და ღამით გამორთვა. ზოგჯერ მავიწყდება ხოლმე და არის ერთი კვირა სულ მზე. ეგრე დამრჩა ამასწინათაც ჩართული და ნახევარი სამყარო უდაბნოდქცეული დამხვდა და მეორე ნახევარი გაყინული. მომიწია მერე კაი შრომა აღდგენაზე. ასე კიდე კაია, გათენდება – ამოვა მზე, დაღამდება – ჩავა. ყველაფერი იქნება კაკ პა მასლუ და მეც მეტი დრო დამრჩება ჩემი ახალი ქმნილების დასამთავრებლად,  ღმერთის მაგვარ მოდელს ვქმნი, კოდური სახელწოდებით ”ა.დ.ა.მ.” რაც იშიფრება ასე:  ”არა დესტრუქციული არსების მოდელი”. ვნახოთ რა გამოვა.

განრისხების მიზეზი კი ისევ და ისევ ადამიანები არიან, უფრო სწორად მათი თავხედობა. რეებს აკეთებენ ჩემი სახელით? ვინაა მაგათი ”წვერებიანი ბაბუა”? რამდენი ვინმეს ფეხი აუსრიალდება და წაიქცევა, იმდენი ჩემი ხსენება გაგონილა? ”ღმერთს ასე სურდა”, ”უფალმა ასე ინება”… რა იცით თქვენ რა მინდა მე? იმ შავფორმიანებს უჯერებთ, ჩემი სახელით რომ ცხოვრება აიწყვეს?

არ გამაბრაზოთ, იცოდეთ!

მისტერ ჰადესი  

ზევსი გამომეცხადა ამ ორიოდე კვირის წინათ თავისი ჯალაბობით, მაქეთ ვიყავით რაღაც საქმეზე და გამოგიარეთო, ოლიმპოს მთას ედავებიან თურმე, გაწამებული ყოფილა კაცი, დარბის ამ თემიდასთან სასამართლოში… იმანაც რა უნდა ქნას, ბრმაა საწყალი.

მოკლედ ზევსი იყო, ფრიად საყვარელი ოჯახი ყავს, ერთია ჰერმესმა შემჭამა ამ სირბილით, დარბის, დარბის, დარბის, გადააქოთა სახლი, ჩემს ოთახშიც შემძვრალა, გადაუქოთებია იქაურობა, მერეღა ვნახე, გადაუჩიჩქნია მთელი ჩემი მაკეტი, ზღვებში უტოპავია და სილა უჩიჩქნია, მოკლედ რელიეფი გააკეთა რა ისე კი მეზარება ახლა მაგის გასწორება და იყოს, მთებიც კი საჭიროა ისე მამენტ, სულ მაგიდასავით ბრტყელი რომ არ იქნება ყველაფერი?

ჰოდა ეგრეე, ეს ერთი თვე რაც ვიყალთაბანდე, მეყოფა ახლა და მივყოფ ნელ-ნელა ხელს, დავამთავრებ ამ სამყაროს, ერთი რამე მაინც ხომ უნდა იყოს დასრულებული.

ეგე, რა უქნა იმ ეშმაკის ფეხმა მაკეტს… ლავლი არა?

მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, სანამ მინი ატრაქციონებში იხარშებოდა, მე და ლუციფერი ვისკის ვწრუპავდით ”ცალთვალა ეშმაში” და ახალგაზრდობას ვიხსენებდით.

დაღლილი და კმაყოფილი მინი მთელი გზა გამალებული მიყვებოდა შთაბეჭდილებებს, მე ცალიყურით ვუსმენდი და თავს ვუქნევდი ხანდახან. გადავწყვიტე, დღეს მთელი დღე ოჯახს უნდა მივუძღვნა. საღამოს მე და მინის პლასტიკური საღამო გვქონდა ანუ ვისხედით და პლასტელინით ათასგვარ ფიგურებს ვძერწავდით, თან სასაცილო სახელებს ვარქმევდით. ზოგი რაღაც ისეთი გამოვიდა, გული გამისკდა, მაგრამ ზოგი მართლაც მშვენიერი იყო. მინიმ რაღაც იხლაფორთა და ისეთი უცნაური არსება მაჩვენა, ენაზე ეგრევე ”ფარშევანგი” მომადგა სახელად. კარგად ვიმხიარულეთ იმ საღამოს. ძილის წინ კი, უკვე საწოლში როცა ვაწვენდი, მინიმ უცებ თვალები შემომანათა, პატარა ეშმაკუნები უთამაშებდა შიგნით (მაინც დედამისის შვილია) და მითხრა, მოდი ეს ცხოველები და ფრინველები შენ რომ სამყარო გააკეთე, იმაში ჩავაწყოთო.

არის მასში რაღაც ღვთიური.

ეჰ… ერთადერთი ჩემი შექმნილებიდან ეს ჩანჩქერი მომეწონა, ჩემი ბობოქარი ახალგაზრდობა გამახსენა, ჰოდა ვზივარ ახლა მის თავზე და ვიხსენებ იმ ძველ დროს…

ეჰ, ლუციფერ, ლუციფერ, ოდესმე თუ ქალს შევქმნი, შენ მსგავსს გავაკეთებ…

მთავარი კი ისაა, რომ გუშინ ლუცის ფართიზე ვიყავი, ფრიად ანგელოზური შესახედაობის დემონაჩკები ყავდა, მაგრამ სუფთა ჯოჯოხეთური სასმელი დამალევინა. იმიტომაა რომ ვკვდები ახლა აქ და ვიჭყიპები ამ ნექტრის სმით, არ მშველის მაინც. სამაგიეროდ კარგად გავერთე, შენი მოწონებული, მაგრამ მთავარი ეგ არაა. მთავარი იყო იქ განათება. თურმე როგორ უხდება სინათლე და სიბნელე ყველაფერს. კაკრაზ, სახლში რომ მოვდიოდი, რაღაც იდეა მიტრიალებდა თავში, ჩემს შექმნილ სამყაროს ეგ აკლია ზუსტად, სინათლე და სიბნელე, წუხელის მაგის თავი არ მქონდა და დღეს, თუ გადავურჩი ამ პახმელიას და თავის ბჟუილს, გავაკეთებ ერთი.

ჩემი რა მიდის…

ისე, კი შევქმენი სამყარო, მაგრამ რაღაც ძალიან უცნაურია, არც სინათლეა თითქოს და არც სიბნელეს გავს, პოლუმრაკია უცნაური, რომანტიული მუსიკა რომ უკვე შემექმნა, კარგი საღამოს გატარება შეიძლებოდა დედაღმერთთან, მაგრამ აბა… ორი ხელი მაქვს მეც, მეტი კი არა.

რაღაც ძერწვის აუტანელი სურვილი მღრღნის ეს ბოლო დროა, ცუდის ნიშანია მგონი.

ყველაფერი მზად მაქვს, მეჯიქ ჯოხი, ღრუბლები და ბელტები. დიახ, ზუსტად ასეა, მე გადავწყვიტე პირველ დღეს შევქმნა ცა და მიწა. რატომ მაინცდამაინც ეს ორი? ნუ რა უცნაური ხალხი ხართ (თუმცა მე შეგქმენით ასეთებად ), ცა და მიწა იმისთვისაა საჭირო, რომ მერე მათ შორის მოვათავსო ყველაფერი დანარჩენი, ასე ვთქვათ სამყარო შემოვსაზღვრე ზემოდან და ქვემოდან. ნუ აუცილებლად მინდა ღრუბლებიც ცაზე, ისე არ გამოვა. აჰა, ესეც ორიოდე ღრუბელი და… ძალიან კაი… ცოტა აქაც… ეგაა, სამყაროს შექმნის პირველი ეტაპი, კოდური სახელწოდებით ”ცა და მიწა” დასრულებულია.

მომილოცეთ რა შუაშია და ვულოცავ ჩემს თავს.

აი ამ ჭიქასაც ჩავცლი და დავიწყებ…